Bazen hayat, seni en çok geliştirecek deneyimi konfor alanının tam dışına bırakarak sunar.

Hepimiz hayatımızın bir döneminde, alıştığımız düzeni bir süreliğine geride bırakıp bambaşka bir yerde yeni bir hayat kurmanın nasıl olacağını düşünmüşüzdür. Benim için bu düşünce, yirmili yaşlarımın başında gerçeğe dönüştü.

Üçüncü sınıf bir yazılım mühendisliği öğrencisi olarak Erasmus programıyla Polonya’ya adım attığımda, önümdeki ayların bana tam olarak neler öğreteceğini kestiremiyordum. İnsan farklı bir ülkeye, bambaşka bir kültüre yerleştiğinde sadece adresini veya günlük rutinlerini değil, hayata bakış açısını ve sorunlarla başa çıkma biçimini de kökten değiştiriyor. 

Alışkın olduğum o güvenli konfor alanının dışına çıkıp, dilini bile bilmediğim bir ülkede uluslararası bir akademik çevrede var olmaya çalışmak başlarda tahmin ettiğimden daha zorlayıcıydı. Market alışverişinden ders seçimlerine kadar her şey ilk etapta başlı başına bir bilinmeze dönüşebiliyor. 

Ancak zamanla bu belirsizlik halinin, aslında insanın adaptasyon yeteneğini en çok geliştiren, onu hayata hazırlayan asıl şey olduğunu fark ediyorsunuz.

Eğitim sürecim boyunca vaktimin çoğu araştırma yaparak ve bireysel projelerime odaklanarak geçiyor olsa da asıl dönüştürücü gücün o sıradan sandığımız günlük rutinlerde saklı olduğunu görüyorum. Akademik çalışmaların getirdiği yoğun tempoyu yönetirken, aynı zamanda tamamen yabancı bir çevrede kendi başının çaresine bakmak, teknik bilgiden çok daha kalıcı bir profesyonel olgunluk sağlıyor. 

Dil bariyerini aşarak günlük işleri halletmek, bütçe yönetimi yapmak veya kısıtlı imkanlarla pratik çözümler üretmek, bir projeyi sıfırdan yönetmekten farksız. Örneğin, doğru su filtresini bulmak gibi basit bir ihtiyaçtan, kısıtlı zamanda bir paket bisküvi ile günü kurtarmaya kadar geçen her an, aslında kriz yönetimi ve kaynak kullanımının en somut örnekleri haline geliyor. 

Kendi düzenini sıfırdan inşa etmek ve karşılaştığın her aksilikte soğukkanlı kalıp çözüm üretmek, insana iş dünyasında en çok ihtiyaç duyulan esnekliği ve dayanıklılığı kazandırıyor.

Tabii ki yurtdışında öğrenci olmanın en cezbedici yanlarından biri de o sınırların kalktığı seyahat özgürlüğü. Projelerden veya bitmek bilmeyen ödevlerden bunaldığım anlarda rotamı Avrupa'nın farklı köşelerine çeviriyorum. Köln, Brüksel, Münih, Paris, Amsterdam ve Berlin gibi birbirinden tamamen farklı atmosfere sahip şehirleri gezmek, turistik bir tur atmanın çok ötesinde bir deneyimdi. 

Bazen aktarma yakalamak için tren istasyonlarında koşuşturduğum, bazen kaybolduğum sokaklarda harita olmadan yolumu bulmaya çalıştığım bu seyahatler, kendi başıma hareket edebilme ve kriz anlarında soğukkanlı kalabilme yeteneğimi test ettiğim yerler oldu. 

Bir gün yabancı bir dilde ders notlarını anlamaya çalışırken, birkaç gün sonra tamamen farklı bir kültürün içinde tek başına yön bulmaya çalışmak… Bu deneyim insanı sandığından çok daha hızlı olgunlaştırıyor. Karşılaştığınız her aksilik, çözmeniz gereken pratik bir denkleme dönüşüyor.

Geçirdiğim iki aya dönüp baktığımda, yurtdışında eğitim almanın ve tek başına yaşamanın dışarıdan yansıtıldığı gibi kusursuz, sürekli eğlenceli bir tatil olmadığını çok net görebiliyorum. 

Bu süreç; yorulduğunuz, zaman zaman bocaladığınız ama günün sonunda kendi potansiyelinizi, sınırlarınızı ve dayanıklılığınızı keşfettiğiniz oldukça gerçekçi ve dönüştürücü bir serüven. 

Kendi başının çaresine bakmayı, hem projelerde masamdaki işi hem de hayatın içinde karşılaştığım pürüzleri tek başıma çözmeyi öğrenmek, sanırım bu Erasmus deneyiminin bana bıraktığı en değerli kazanım olacak. 

Artık biliyorum ki, karşıma ne çıkarsa çıksın, kendi yolumu çizebilecek o pratiğe ve sakinliğe sahibim.

Esra ÖNCÜ