Büyüdükçe dostluklar fark etmeden şekil değiştiriyor.

Eskisi gibi her gün aynı kafede oturmuyoruz, aynı sokakta karşılaşmıyoruz ya da plansızca saatlerce konuşamıyoruz. Hayat bir yerden sonra hızlanıyor. Okul, iş, hayaller, gelecek kaygısı derken herkes kendi yönüne doğru akmaya başlıyor. Günler doluyor, haftalar geçiyor ve bir bakıyoruz ki eskiden çok doğal olan buluşmalar artık takvimlere yazılması gereken planlara dönüşmüş.

İşte tam da bu noktada dostluk başka bir şeye evriliyor, biraz daha bilinçli bir şeye.

Artık birini görmek tesadüf değil. Birini aramak anlık değil. Birini hatırlamak bile bazen yoğunluğun arasından bilinçli bir seçim gerektiriyor. Çünkü artık dostluk sadece aynı ortamda bulunmak değil. Birbirinin hayatında kalmayı seçmek.

Aynı şehirde yaşamıyoruz. Günlük hayatlarımız bambaşka akıyor. Ben İstanbuldayım, o farklı bir şehirde, mesela Antalya’da. Aramızda yüzlerce kilometre var. Bazen haftalar hızlı geçiyor, bazen konuşmalarımız yoğunluk arasında kısalıyor. Ama buna rağmen bir kopuş olmuyor. 

İşte bunu fark ettiğim anlardan biri doğum günümdü.

Kapı çaldığında sıradan bir kargo beklemiyordum. O an hissettiğim şey hediyenin kendisinden çok düşünülmüş olmaktı. Birinin kendi temposunun içinden çıkıp seni hatırlaması, sana zaman ayırması, plan yapması, mesafeyi önemsememesi.

O paket bana şunu düşündürdü:

Yan yana olmasak da birbirimizin hayatında yer almaya devam edebiliyoruz.

Eskiden dostluk daha kolaydı sanki. Aynı ortamdaydık, görüşmek için ekstra çaba gerekmiyordu. Şimdi ise zaman yaratmak gerekiyor. Biri aklına geldiğinde ertelememek gerekiyor. “Sonra yazarım” dememek gerekiyor çünkü büyüdükçe ertelediğimiz şeyler bazen araya mesafeler yıkabiliyor. Belki de bu yüzden artık dostluk biraz cesaret istiyor.

Hayatın kalabalığına rağmen birine yer açma cesareti.Yoğunluğun ortasında “sen benim için hâlâ önemlisin” diyebilme cesareti.

 Büyüdükçe hepimiz değişiyoruz, hayallerimiz değişiyor, önceliklerimiz değişiyor. Hatta bazen karakterimiz bile dönüşüyor. Yeni insanlar tanıyoruz, yeni çevrelere giriyoruz, yeni alışkanlıklar ediniyoruz. Bu değişimin içinde yanında kalabilen insanlar gerçekten çok kıymetli.

İyi anında seninle gerçekten sevinen, kötü anında mesafeye rağmen yanında olmaya çalışan ve sen değiştikçe seni yeniden tanımaya istekli olan insanlar… 

İşte hayatında kalabilen dostluklar bunlar. Bence gerçek bağ tam olarak burada başlıyor.Sadece geçmişi paylaşmak değil, bugünü ve geleceği de paylaşmaya istekli olmak.

Doğum günümde gelen hediye aslında bunun bir sembolüydü. “Buradayım” demenin sessiz ama çok net bir haliydi. Aynı şehirde olmadan da yanında olunabileceğini gösteren küçük ama güçlü bir hareketti. 

Çoğu zaman büyük şeyler beklemiyoruz. Kimse hayatını bizim için durdursun istemiyoruz. Sadece hatırlanmak istiyoruz. Birinin hayatında yerimizin olduğunu bilmek istiyoruz. Yoğun bir günün ortasında aklına gelmek, bir planın içinde adının geçmesi, küçük bir sürprizle gülümsemek… Bunlar sandığımızdan daha büyük etkiler bırakıyor.

Belki de mesele gerçekten mesafe değil, mesele niyet.

Birini hayatında tutmak istemek, değişime rağmen yanında kalmak, zor zamanlarda uzaklaşmamak, iyi zamanlarda kıskanmadan sevinebilmek.

Bu yazıyı yazarken şunu düşündüm:

Hayat çok hızlı değişiyor ama bazı insanlar sabit kalabiliyor. Çünkü kalmayı seçiyorlar.

Eğer bu satırları okurken aklınıza biri geliyorsa, belki de o kişi sizin hayatınızda kalmayı seçenlerden biridir. Belki de uzun zamandır konuşmadığınız ama hâlâ kalbinizde yeri olan biridir. Küçük bir mesaj atmak, beklenmedik bir arama yapmak ya da basit bir sürpriz planlamak düşündüğünüzden daha büyük bir bağ yaratabilir.

Şehirler değişebilir. Hayat hızlanabilir. Öncelikler kayabilir. Ama gerçekten emek verilen dostluklar kolay kolay kaybolmaz.

Evrenin en güzel dostlukları sizinle birlikte olması dileğiyle…

Ayça TABANLI