Zaten kadın olmak da bir eylem değil midir?

Bugün izlediğim bir videodan sonra, hiç tanımadığım bir kadının hayatına bir anlığına misafir oldum. Yaşı, ülkesi, mesafesi önemli değildi. Onu dinlerken yaşadıklarını hisseder gibi oldum. Sanki o an, onun mücadelesi benim içimde bir yere dokundu.

Sonra şunu düşündüm: Hiç yaşamadığımız, hiç bilmediğimiz hayatların bizde bu kadar derin kırılma noktaları bırakması ne kadar ilginç. 

Dünyanın bambaşka bir köşesinde, bazen bizimle aynı dertleri, bazen tamamen farklı sıkıntıları yaşayan bir kadının hikâyesini dinlerken, onun dönüm noktasını kendi hayatımıza taşıyabildiğimiz o anlar… İşte o anlarda bir bağ kuruluyor.

Ben bu bağa ‘’gönül bağı’’ diyorum.
Bir başka adıyla: ‘’kız kardeşlik.’’

Kız kardeşlik; hiç adım atmadığın bir meslekte kadınların yaşadığı zorluklara karşı birlikte kalkan tutabilmektir. Bir kadının çıkmazını duyduğunda, diğer kadınlarla el ele verip onu o çıkmazdan çekip çıkarma çabasıdır. Sırf kadın olduğu için hakkı yenilen birinin savaşında asker olabilmektir.

Bu bağ, kendi gelişim ağacını sularken çevrendeki diğer ağaçlara da can suyu vermektir. Bazen birine cesaret üflemektir, bazen de biri düştüğünde yarasına üflemektir.
Ve çoğu zaman, “ihtiyacı var mı?” diye düşünmeden uzanan bir el olabilmektir.

Çünkü bu, kadınların özünde olan bir topluluk olma hâlidir. Bir dayanışma içgüdüsü. Kimse kimseyi açıkça davet etmez aslında. Bu bağ görünmezdir ama bilinirliği kesin olan bir şeydir.

Sen bugün bu satırları okurken, biz de sana bu kapıyı aralıyoruz.

Bir başka kadının hikâyesini gerçekten görmek, onun alanına saygı duymak ama kendi alanından vazgeçmemek, yan yana durabilmek ama aynılaşmamak…

Kapıda beklemek kolaydır. Kimseyi incitmez, kimseyle yüzleşmez, risk almaz ama kapıyı açmak… İşte orası bir eylem ister.

Zaten kadın olmak da bir eylem değil midir?
Harekete geçmek, mücadele etmek, direnmek, dönüşmek…

Kadınların bu kadar çok kimliği varken bütün bu kimliklerin birleşip bir topluluk oluşturduğunu bir düşün. Nefes kesici bir kadınlar dünyası…

Şimdi ben bu kapıyı, bunu okuyan kız kardeşlerim için tutuyorum. Bu bir çağrı değil belki ama açık bir davet. Ve sıra sende. Şimdi kendine şu soruyu sor:

Ben kız kardeşliği bekliyor muyum, yoksa onu inşa mı ediyorum?

Şevval BİNGÖL